نامه دکتر مجابی از مسئولان سابق سازمان محیط زیست ایران در حمایت از پارک ملی دریایی نایبند

و در پاسخ به حرفهای آقای دلاور معاون کنونی سازمان محیط زیست:

اینجانب در دولت گذشته معاون  تو.سعه مدیریت و امور مجلس سازمان حفاظت محیط زیست بودم و سوالات مطروحه ایشان به حوزه های معاونت محیط زیست انسانی و معاونت محیط طبیعی و تنوع زیستی مربوط می شود. ولیکن از میان انبوه مواردی که مطرح نمودند به آخرین مورد که در هفته های گذشته نیز به آن پرداخته شده می پردازم . پارک ملی نایبند واقع در استان بوشهر بنابه مصوبه سال ۵۷ شورای عالی محیط زیست به وسعت ۲۲۵۰۰ هکتار  جهت حفظ و تکثیر نسل جانواران وحشی و احیای وضع طبیعی تحت حفاظت قرار گرفت . پس از سالیانی به لحاظ گزارش اداره کل محیط زیست استان که بر اساس آن تنوع زیستی فوق العاده ای که از کل و بز و قوج و میش و جبیر گرفته تا لاک پشت و نیز جنگل های حرا در آن گزارش شده بود با طی مراحل قانونی در تاریخ ۲۷/۱۲/۸۲ بر اساس مصوبه شورای عالی محیط زیست به پارک ملی ارتقا یافت . این پارک ملی اولین پارک ملی دریایی کشور شناخته می شود. آنچه مسلم است اگر دولت قبلی قصد واگذاری نایبند را داشت به هیچ عنوان سطح حفاظت آن را از منطقه به پارک ملی افزایش نمی داد . ضمن اینکه بر اساس توافق نامه منعقده بین خانم دکتر فاطمه واعظ جوادی و آقای سید کاظم وزیری هامانه در مورخ ۲۶/۹/۸۵ قسمت هایی از این پارک از پارک ملی منتزع و به محدوده وزارت نفت الحاق گردید که البته براساس قانون حفظ و بهسازی محیط زیست یک چنین اختیاری تنها در مسئولیت شورای عالی محیط زیست است . رونوشت این توافق نامه را ملاحظه می فرمائید . گویا موارد دیگری نیز وجود دارد که اطلاع دقیقی از آن ندارم .

البته شکی ندارم که درتمام دولت ها توجه به محیط زیست به عنوان اولویت قرار نداشته .

 بهر صورت نامه نخست اینجانب درباره ملاحظات زیست محیطی در خصوص عملیات اکتشاف نفت از پارک ملی کویر بود که اگر آقای دکتر دلاور نجفی هم با آن موافقند جای خوشحالی دارد ولیکن تصمیم گیرنده در این مرحله دولت است که امیدوارم به آن عمل نماید.

متن تفاهم نامه خانم دکتر جوادی و وزیر نفت